Chapter 16
//////
LUCY ///////
ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันหลับไปนานเท่าไหร่
แต่พอตื่นขึ้นมาก็พบว่า….ทั้งแฮปปี้และนัทสึต่างนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ที่พื้น
ส่วนบนหัวฉันก็มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆโปะอยู่ ….
จริงสิ …. เพราะเดินตากฝนเมื่อวันก่อน
ฉันก็เลยไม่สบายสินะ
นี่อย่าบอกนะว่าสองคนนี้คอยดูแลฉันตลอดน่ะ…..
“คนบ้า…นอนที่พื้นแบบนั้นเดี๋ยวก็หนาวตายพอดีหรอก”
ฉันเดินไปหยิบผ้านวมที่อยู่บนเตียงก่อนจะเอามันมาห่มให้ผู้ชายหัวสีชมพูที่นอนอยู่ที่พื้น...ข้างๆเขามีแมวมีปีก ตัวสีฟ้านอนน้ำลายยืดอยู่ด้วย
ฉันเดินไปหยิบผ้านวมที่อยู่บนเตียงก่อนจะเอามันมาห่มให้ผู้ชายหัวสีชมพูที่นอนอยู่ที่พื้น...ข้างๆเขามีแมวมีปีก ตัวสีฟ้านอนน้ำลายยืดอยู่ด้วย
แฮปปี้….ถ้าชาร์ลมาเห็นนายในสภาพนี้…..คงบอกเลิกนายแน่ๆย่ะ
จะว่าไปก็น่าอิจฉาแฮปปี้กับชาร์ลเหมือนกันนะคะ
ที่ลงเอยกันได้ด้วยดี
แล้วดูฉันสิ…..เห้อออออ
ฉันลอบถอนหายใจ
ก่อนจะมองไปยังใบหน้าของนัทสึ
“หลับสบายเชียวนะ”
ฉันยิ้มให้กับคนตรงหน้า ก่อนที่ใช้มือปัดผมที่ละอยู่ข้างแก้มของเขาออก
ฉันยิ้มให้กับคนตรงหน้า ก่อนที่ใช้มือปัดผมที่ละอยู่ข้างแก้มของเขาออก
“นายจะรู้บ้างมั้ยนะ…...นัทสึ”
ทันทีที่ฉันเรียกชื่อเขา
คนตรงหน้าที่เมื่อสักครู่หลับสนิทอยู่ ก็ค่อยๆขยับตัว
“อื้อ…..ลูซี่” นัทสึครางชื่อของฉันออกมาเบาๆ
บ้าน่า!! ฉันทำเค้าตื่นเหรอ!?
“อะ….อะ….อะไรเหรอ” ฉันขานรับเสียงตะกุกตะกัก
นัทสึใช้มือขยี้ตานิดนึง
ก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง
“ฟื้นแล้วเหรอ” นัทสึถามฉันด้วยเสียงงัวเงีย
“อะ….อื้อ”
“ค่อยยังชั่วหน่อย” คนตรงหน้าระบายยิ้มออกมา
“เมื่อคืนเธอตัวร้อนเป็นไฟเลยรู้มั้ย…..ร้อนจนฉันไม่กล้าเข้าใกล้เลยล่ะ….กลัวว่าตัวฉันจะยิ่งทำให้เธอร้อนขึ้นอีก” เขาพูดต่อ
“นายกับแฮปปี้เป็นคนดูแลฉันสินะ…..เอ่อ….ขอบใจมากนะ”
“ไม่เห็นต้องพูดแบบนั้นเลย….ต้องดูแลอยู่แล้วสิ….ก็ลูซี่เป็นเพื่อนของฉันนี่นา”
อีกแล้ว…..เพื่อน…..เพื่อนอีกแล้วสินะ
คนอย่างฉัน….มันเป็นได้แค่เพื่อนของนายใช่มั้ย
“ฉันน่ะ ไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนของนายหรอกนะ!”
จนได้!....หลุดพูดออกไปจนได้สิน่า…..
นัทสึดูเหมือนจะอึ้งกับคำพูดของฉันไปเหมือนกัน….ฉันเองก็ลุ้นจัดจนแทบลืมหายใจเลยล่ะ
อยากรู้จริงๆว่าเขาจะพูดว่ายังไงต่อ
“อื้มมมมม….แน่นอนไม่ใช่แค่เพื่อนหรอก…แต่ลูซี่น่ะ….”
ฉันจะหายใจไม่ออกตายอยู่แล้วนะ….โอ้ย หัวใจเต้นตึกตักไปหมดแล้วนะ
จะพูดอะไรก็รีบๆพูดสิยะ คนบ้า~!
จะพูดอะไรก็รีบๆพูดสิยะ คนบ้า~!
“เป็นเพื่อนที่สนิทสุดๆของฉันยังไงล่ะ”
เจ้าตัวยิ้มแป้น โดยไม่มีทีท่าว่าจะรู้ตัวเลยว่า คำพูดของเขาเกือบทำให้ฉันคนนี้ หัวใจวายตายได้เชียวนะ
เจ้าตัวยิ้มแป้น โดยไม่มีทีท่าว่าจะรู้ตัวเลยว่า คำพูดของเขาเกือบทำให้ฉันคนนี้ หัวใจวายตายได้เชียวนะ
“งะ….งั้นเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ….ก็เพราะพวกเราน่ะ เป็นทีมเดียวกันนี่
ฮ่ะๆ”
คนตรงหน้าหัวเราะเสียงดัง ทำให้ฉันต้องจำใจหัวเราะฝืดๆตามเขาไปด้วย
คนตรงหน้าหัวเราะเสียงดัง ทำให้ฉันต้องจำใจหัวเราะฝืดๆตามเขาไปด้วย
ก็ไม่แปลกหรอกนะ….ที่คนอย่างนัทสึจะไม่เคยคิดอะไรจำพวกนั้นน่ะ
แต่นี่มัน….เกินไปหน่อยมั้ยย้า~!!!
ฉันล่ะเหนื่อยใจกับนายซาลามันเดอร์คนนี้จริงๆ
“เอ้อจริงสิ! วันนี้ฉันมีนัดนี่นา” นัทสึที่เหมือนพึ่งฉุกคิดอะไรขึ้นได้หันซ้ายหันขวาเพื่อมองหานาฬิกา
“เวรแล้วไง สิบโมงกว่าแล้วเหรอ” เขาลุกพรวดขึ้นก่อนที่จะหันไปเขย่าแฮปปี้ที่นอนอยู่บนพื้น
“แฮปปี้ตื่นเหอะ แฮปปี้ สายแล้ว”
“นายต้องรีบไปไหนเหรอ” ฉันถามขึ้นอย่างงงๆ
“ก็เมื่อวานผิดนัดกับลิซานน่า ขืนวันนี้ไปช้าอีกมีหวังยัยนั่นแหกอกฉันแน่” นัทสึพูดขึ้นอย่างหวาดๆ
มีนัด…..กับลิซานน่างั้นเหรอ
อยู่ๆฉันก็รู้สึกจุกๆในท้องขึ้นมา
ราวกับว่ามีอะไรพุ่งมาชนอย่างนั้นล่ะ
“จะไปไหนกันเหรอ” ฉันพยายามรวบรวมสติ
แล้วถามเขาออกไป
“ยัยนั่นอยากไปดูทุ่งดอกไม้บนยอดเขานู่นน่ะ ก็เลยว่าจะพาไป” นัทสึพูดพลางอุ้มแฮปปี้ขึ้นมาอยู่ในมือ
“ไปกันสองคนเหรอ”
“อื้มม ก็อาจจะนะ …. ไม่รู้แฮปปี้จะไปด้วยมั้ย
เห็นบอกว่าวันนี้นัดชาร์ลไว้”
“ยะ….อย่างนั้นเหรอ”
ฮ่าๆ
บีบหัวใจชะมัด…..ทำไมฉันถึงต้องรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้นะ
“อื้อ! ฉันไม่อยู่ ลูซี่ก็พักผ่อนให้หายดีซะนะ….กลับมาจะได้ไปทำภารกิจด้วยกันต่อ” เขาส่งยิ้มให้ฉัน
ก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าต่าง….นี่คงกะจะออกไปทางหน้าต่างเหมือนทุกครั้งสินะ
“นัทสึ…..” ฉันเรียกเขาไว้
“หือ?” เขาหันมามองอย่างสงสัย
“ไม่ไปไม่ได้เหรอ” คำพูดของฉันทำให้นัทสึนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะตอบว่า
“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า…ไม่ได้เป็นอะไรหรอก
แค่อยากจะรู้ว่านายจะกลับมาทันพรุ่งนี้มั้ย” ฉันโกหกไป
“อื้มมม….ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ….ภูเขานั่นก็อยู่ไกลซะด้วยสิ….พรุ่งนี้มีอะไรงั้นเหรอ” เขาหันมาถามฉัน
“อะ….เอ่อ…ก็….ไม่มีอะไรสำคัญนักหรอก” ฉันยิ้มแก้เก้อออกไป
ใช่…..ไม่ได้สำคัญอะไรมากมายหรอก…..แค่พรุ่งนี้….มันเป็นวันเกิดฉันน่ะ
“งั้นเหรอ?.....งั้นฉันไปก่อนนะ หายไวๆล่ะ” พูดจบเขาก็กระโดดจากหน้าต่าง ลงไปที่ถนนบริเวณหน้าบ้านเช่าฉันอย่างสวยงาม
อย่าไปนะนัทสึ…..อย่าไปกับเขาได้มั้ย
ช่วยอยู่ข้างๆฉันตลอดไปไม่ได้เหรอ
อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้สิ…….
เสียงที่ดังก้องในใจ ….ไม่มีทางที่เขาจะได้รับรู้
น้ำตาที่ไหลริน…..ไม่มีทางที่เขาจะหันกลับมาเห็น
ฉันได้แต่ยืนมองเขาเดินจากไปจนลับสายตา……
นัทสึ….ได้โปรด …. หันมามองฉันบ้างได้มั้ย ….. แค่สักเสี้ยววินาทีก็ยังดี
มองฉันในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง….เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจ
ให้ฉันคนนี้ได้บอกรักนาย…..ได้โปรดเถอะนะ….นัทสึ
รักนะ
ตอบลบ